Χοροί της Κρήτης με τον Ψαραντώνη

Χοροί της Κρήτης Με τον Ψαραντώνη (Διαχρονική ενότητα Λόγου-Μέλους-Κίνησης)

Τη Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου στις 20.30 στην κεντρική Σκηνή του Θεάτρου Badminton θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά ως δρώμενο επί σκηνής, όλοι οι χοροί της Κρήτης. 

Για τους αδελφούς Μεγαλακάκη και τον Ψαραντώνη οι χοροί, η μουσική και τα τραγούδια της Μεγαλονήσου είναι βίωμα, ψυχική έκφραση, δημιουργία και δίαυλος επικοινωνίας του χθες με το σήμερα. Είναι στάση ζωής. 

Η Κρήτη παραμένει από τα μέρη όπου το τρίπτυχο λόγος-μέλος-κίνηση εξακολουθεί να συν-λειτουργεί, εκφράζοντας και σχολιάζοντας με ζωντανό τρόπο τη σημερινή πραγματικότητα. 

Οι χοροί της Κρήτης έτσι όπως χορεύονται σήμερα αποτελούν απόηχους των χορών των Κουρητών, μετασχηματισμένοι στο πέρασμα των αιώνων. Η Ρέα, η μητέρα των θεών, δίδαξε στους Κουρήτες τους χορούς, προκειμένου να επιτύχουν τον εξαγνισμό. Οι αρχαίοι συγγραφείς θεωρούν ότι οι περισσότεροι χοροί της κλασσικής ελληνικής αρχαιότητας, ανάγονται στην Κρήτη.

Ο θεατής, παρακολουθώντας αυτήν την παράσταση θα δει μπροστά του την αυθεντικότητα της Κρητικής χορευτικής κίνησης. Θα καταλάβει ότι ο Κρητικός χορός κουβαλά χιλιάδες χρόνια ιστορίας. Το εισπράττει αυτό μέσω των μινωικών κινήσεων των χεριών, των πυρρίχιων βημάτων, των εκφράσεων του προσώπου του χορευτή. Οι χοροί της Κρήτης μιλάνε στη ψυχή όλων των ανθρώπων, ανεξάρτητα καταγωγής και εθνικότητας.

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Μιχάλης Κουμπιός 

Ομάδα Έκφρασης Κρητικών Χορών Γιάννη & Γιώργου Μεγαλάκακη.

Κοπή πίτας συλλόγου 2013

Ανοιχτή πρόσκληση για όλους τους φίλους Κρητικούς και όχι μόνο, που μας στηρίζουν και είναι δίπλα μας όλα τα χρόνια

Η  Ένωση Κρητών Βριλησσίων σας προσκαλεί στο κόψιμο της πίτας του συλλόγου που θα γίνει Σάββατο 26-1-2013 στις 19.30 στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Βριλησσίων, Κισσάβου 11  με μουσική, χορό και κέρασμα παραδοσιακό να καλοπιάσουμε το χρόνο....

Το Δ.Σ. της Ένωσης Κρητών Βριλησσίων

Ένα ματσάκι γιασεμιά στέκω και ξεφυλλίζω
Και τα ρωτώ αν μ'αγαπάς ακόμα να ελπίζω

Σταμάτης Παπαδάκης - Ο Νουρέγιεφ της Κρήτης από το Σπήλι!

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

"Ο αετός του Σπηλίου" 
Του Αγησίλαου Κ. Αλιγιζάκη*

Ο Σταμάτης Παπαδάκης γεννήθηκε στο Σπήλι το 1903 και έφυγε πλήρης ημερών το 1996. Κουρέας στο επάγγελμα, χορό έμαθε από τα πανηγύρια που γίνονταν στο χωριό του βλέποντας παλαιότερους χορευτές.

Σταθμοί στη χορευτική του καριέρα στάθηκαν η περιοδεία στη Γαλλία με τον Αλέκο Καραβίτη αμέσως μετά τη λήξη του πολέμου και η πολύχρονη παρουσία του στα χορευτικά συγκροτήματα της Δώρας Στράτου. Η επίσημη χορευτική του δράση σε συγκροτήματα ξεκινάει αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και συνεχίζει μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 70'.

Η καλύτερη χορευτική του στιγμή, σύμφωνα με διηγήσεις του ίδιου, ήταν ένας γάμος στο Ελος Κισσάμου στις αρχές της δεκαετίας του ?70. Επί σειρά ετών αποτέλεσε το “χορευτικό ταίρι” του Θανάση Σκορδαλού, ζωγραφίζοντας στην κρητική γη τις μουσικές νότες του συρτού, της σούστας, του πεντοζάλη και του μαλεβιζιώτη που έβγαιναν από τη λύρα του Σκορδαλού.

Ας δούμε όμως, πώς χορεύει ο Σταμάτης Παπαδάκης χρησιμοποιώντας όμως ενεστώτα χρόνο διότι για οποιοδήποτε Κρητικό χορευτή ο Σταμάτης Παπαδάκης είναι πάντα ζωντανός και χορεύει μαζί του, στην καρδιά και στη μνήμη του.

Η χορευτική στάση χαρακτηρίζεται ευθυτενής με ανοικτούς τους ώμους και τα χέρια πάνω από το ύψος των ώμων με τα δάκτυλα, είτε να παίζουν μπαλόνια, είτε να κινούνται όλα μαζί στο ρυθμό της μουσικής. Τα χέρια επίσης, είτε κινούνται ρυθμικά στο ρυθμο του εκάστοτε χορού, είτε παίζουν παλαμάκια κρατώντας το μουσικό ρυθμό. Ετσι ο θεατής γνωρίζει και μόνο από την κίνηση των χεριών το είδος του χορού.

Πολλές φορές χρησιμοποιεί ταυτόχρονα ολόκληρα και τα δύο άνω άκρα, από τον ώμο ως τα χέρια δημιουργώντας μια μεγάλη αγκαλιά σαν να χορεύει μια ντάμα. Με αυτό τον τρόπο εκφράζει καλύτερα τα συναισθήματα που τον πλημμυρίζουν καθώς γι? αυτόν τον Κρητικό χορευτή η πρώτη και πιθανόν η μεγαλύτερη αγάπη ήταν ο κρητικός χορός. Αυτές ακριβώς οι κινήσεις των χεριών του είναι που τον έκαναν και τον κάνουν ακόμα να ξεχωρίζει από τους άλλους καλούς Κρητικούς χορευτές. Ετσι, ενώ ο κρητικός χορός εκτελείται κυρίως με τα πόδια, έχει συγκεκριμένες λαβές με τα χέρια και χαρακτηρίζεται από τη σωστή στάση του σώματος, στο πρόσωπο του Σταμάτη Παπαδάκη ένα άλλο νόημα, μια πληρέστερη έκφραση.

(Ο Θανάσης Σκορδαλός με τον Μπαξεβάνη και τον Μαρκογιάννη παρέα με παλιούς πρωτοχορευτές μεταξύ των οποίων και ο Σταμάτης Παπαδάκης)

Με άλλα λόγια στο χορό συμμετέχει ισότιμα όλο το σώμα για να μπορέσει να συμπεριλάβει όλο το μεγαλείο του, δίδοντας ταυτόχρονα πρωτεύοντα ρόλο στην χορευτική κίνηση των χεριών για τη διατήρηση του ρυθμού, το λεβέντικο ύφος και τον τονισμό του βηματισμού. Η χορευτική στάση του γνήσιου Κρητικού χορευτή που αποπνέει ευγένεια, αρχοντιά, λεβεντιά, υπερηφάνεια και αυτοπεποίθηση. Σε αυτό συντελεί η ψιλόλιγνη κορμοστασιά του χορευτή με τα μακριά χέρια και τη στενή μέση (μελιτακομέσης) με αποτέλεσμα μια οπτική και κινητική αρμονία που αποδίδουν μεγαλύτερη χάρη στο χορό.

Ο βηματισμός του είναι στραταριστός, σταυρωτός με πολλές στροφές, τσακίσματα (κοκαλιές), καθίσματα και στάσεις, έχοντας προηγουμένως αποχωριστεί από τον χορευτικό κύκλο. Ο χορευτής γίνεται ένα με τη γη, ενω όταν κάνει το σάλτο, είναι σβέλτος και ελαφρύς.

Οι διαρκείς χορευτικοί αυτοσχεδιασμοί του είναι απρόβλεπτοι και σε καμία περίπτωση δεν επαναλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο. Καμία περιττή κίνηση δεν υπάρχει στο χορό του. Οι λιτές και συνάμα πλούσιες σε συναισθήματα χορευτικές κινήσεις, αποδίδουν σε κάθε χορό το ύφος του, ενώ ταυτόχρονα ξεγυμνώνουν μπροστά στον θεατή την χορευτική ψυχή του χορευτή κάνοντάς τον να μιλά με το Θεό...

Στο ταλίμι το χέρι κινείται από αριστερά προς τα δεξιά με μια διακοπτόμενη, αργή τελετουργική κίνηση, όπως τραβούσαν το κρητικό μαχαίρι οι πρόγονοί μας στη μάχη. Δεν υπήρχαν πολλά ταλίμια. Ανάλογα με την ψυχική διάθεση του χορευτή και τα χορευτικά απαραίτητα για τον συγκεκριμένο χορό. Δίκαια ο πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας Κων/νος Τσάτσος, βλέποντάς τον σε μια χορευτική εκδήλωση, τον ονόμασε “Ο Νουρέγιεφ της Κρήτης”.

Επίσης οι μουσικοί έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην χορευτική απόδοση του Σταμάτη Παπαδάκη. Ο Αλέκος Καραβίτης, ο Θανάσης Σκορδαλός, ο Γιάννης Μαρκογιαννάκης και ο Γιώργης Καλογρίδης. Ολοι αυτοί οι μουσικοί γίγαντες δάνεισαν και δανείστηκαν από τον Σταμάτη Παπαδάκη. Η ίδια η Κρήτη με το Σπήλι και το Ρέθυμνο των δεκαετιών του 40', του 50', του 60' και των αρχών του 70' αποτέλεσαν επίσης το ιδανικό χορευτικό περιβάλλον για τον μεγάλο αυτό χορευτή καθώς δεν είχε γίνει ακόμα η τουριστική εισβολή στα ήθη και έθιμα του νησιού μας.

Ο κρητικός χορός όπως εκφράζεται από την ψυχή του Σταμάτη Παπαδάκη είναι μια διαχρονική απάντηση ενάντια στην πολιτιστική - πολιτισμική ισοπέδωση που έχει επιβάλει η παγκοσμιοποίηση. Χρέος όλων μας είναι να συνεχίσουμε να προβάλλουμε αυτή την χορευτική διαφορετικότητα που μας άφησε κληρονομιά ο μεγάλος Σπηλιανος χορευτής και να τη μεταλαμπαδεύσουμε στα παιδιά μας.

Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι ο Σταμάτης Παπαδάκης έδωσε μια έντονη καλλιτεχνική διάσταση στον κρητικό χορό αναπτύσσοντας στο μέγιστο βαθμό την αισθητική του χορού (το σύνολο της συναισθηματικής, τεχνικής και επικοινωνιακής έκφρασης, τόσο με τους άλλους χορευτές, όσο και με τους μουσικούς και με τους θεατές) σε συνάρτηση πάντα με την πολεμική και θρησκευτική διάσταση που τον χαρακτηρίζουν.

Το χορευτικό ήθος και η ξεχωριστή χορευτική εκφραστική ικανότητα που πάντα τον διέκριναν του δίνουν επάξια μια ξεχωριστή θέση στο πάνθεο των αιώνιων Κρητικών χορευτών.

Δείτε ένα μικρό απόσπασμα από το Αρχείο της ΕΡΤ, με τον μεγάλο Σπηλιανό πρωτοχορευτή Σταμάτη Παπαδάκη.

(Ο Σταμάτης Παπαδάκης πίσω από το αξέχαστο μουσικό δίδυμο Θανάσης Σκορδαλός - Γιάννης Μαρκογιαννάκης)

Γράφει η Μπριλλάκη Ειρήνη

Σταμάτη, θείε, του χορού Ιέρεια Μεγάλη,
πόσες φορές με θαυμασμό στάθηκ' η Κρήτη ομπρός σου
να καμαρώσει έκθαμβη τον όμορφο χορό σου.

Μα κι οι Θεοί, πόσες φορές θα ρώτηξαν κι εκείνοι,
που βρήκες τέτοιο χάρισμα, τέτοια λεβεντοσύνη.

Δε χόρευγες μόνο καλά, είχες κι άμμετρη χάρη,
γι' αυτό και κοντοστάθηκε κι ο χάρος να σε πάρει.

Που ντάκα-ντάκα εχτύπανε τσι φλέβες του κορμιού σου
και σούπεμπε μηνύματα, σε έριχνε στο στρώμα,
προσωρινά, γιατ' ύστερα όρθιος, ήσουν πάλι.

Αρκεί μην εχόρευγες, λες δα κι αυτό δεν ήταν

θάνατος, μιας και ο χορός ήτανε η ζωή σου.

Κι υπόμενες καρτερικά - μόν' η καρδιά σου ξέρει -

κι όπου χορός δεν πήγαινες, μηδέ γροικούσες λύρες.

Όσπού 'ρθε πια ο μαρασμός, πέρασαν και τα χρόνια,

βαρύνανε τα πόδια σου, τα φτεροπόδαρά σου

και μπλιο δεν υπακούγανε στση καρδιάς τα μεράκια.

Που κείνη ένοιωθε νεηκή, σα να μην εδιαβήκαν

γι' αυτήν τα εννενηντάχρονα κι όλο τσουτσούριζέ σου,

να σηκωθείς πως στέλειωσαν εις την Κεφαλοβρύση

"μέγα χορό" και σε καλούν το κέφι να σκορπίσεις.

Να πας να πιάσεις στου σερτού τη μπροστινή τη μπάντα

και να λικνίσαεις το κορμί, σαν χρυσαητός στα ύψη,

όντε ν' ακροζυγιάζεται απάν' απού την Ίδα,

κ' εκειά να μετεωριστείς, να ξεσταθεί ο κόσμος.

Ν' ανάψουν και του Σκορδαλού τ' ατίθασα μεράκια,

να θυμηθεί του Απόλλωνα, πως είν' κι αυτός κοπέλλι,

του αρχιλυράρη των Θεών. Να κρούσει το δοξάρι κι ολόγλυκες

να ξεχυθούν οι θείες του αρμονίες,

ν' αναβουήξ' ως τα ψηλά, το Σπηλιανό τ' αόρι.

Να τσι γροικίσουν οι Θεοί, ναρθούνε κι αυτοί κάτω

και να σε καμαρώσουνε, που σ΄έπεψαν στον κόσμο

σ' ώρα ανεπανάληπτη, ευλογημένη ώρα.

Κι' όταν πια έφτασ' η στιγμή να φύγεις στα ουράνια,

σαν ποιοί νάσαν' οι χορευτές, οι λύρες, τα λαγούτα,

πούρθανε και σε πήρανε, ανάλαφρος να σύρεις

τον τελευταίο σου χορό, τον άχαρο του Άδη.

Σίγουρα εκειά θάτανε ο Αλέκος Καραβίτης,

με το Μπαξέ, τον Καρεκλά, Ροδινό, Φουσταλιέρη.

Μαζί θάσαν κι οι Σπηλιανοί αρχιχορευταράδες

αγάντα να σου κάνουνε. Θάρθε κι ο Μαρκογιώργης

με το Βασιλοστεφανή, που μαζί θ' αργοπαίζαν

τα Αγιοβασιλειώτικα, σιγανά πεντοζάλια,

για να διαβείς πιο μαλακά του Άδη τα σκαλέρια.

Κι από κοντά και κύκλω σου τ' αρχοντικό σου σόι,

με τον παπά, την παπαδιά, τα έξ' άλλα σ' αδέλφια,

που επρωτομισέψανε. Μ' αναμμένες λαμπάδες

το ίσο θα κρατούσανε στσ' ουράνιες υμνωδίες,

που θάψελναν οι γι άγγελοι, οι θεικοί ψαλτάδες,

σαν τη λευκή σου την ψυχή θάρθαν να παραλάβουν.

---

Σε συνέντευξη του λυράρη Γιώργου Χαλκιά από τις Ατσιπάδες Αγ.Βασιλείου Ρεθύμνης στον Γρηγόρη Ιων. Αλυσσανδράκη για το www.kritikiparadosi.gr σας παραθέτουμε την παρακάτω μαρτυρία σχετικά με τον Σταμάτη Παπαδάκη:

- "Από χορευτές γνώρισα και έζησα για αρκετά χρόνια τον αξέχαστο και αξεπέραστα Σταμάτη Παπαδάκη από το Σπήλι ο οποίος είχε χορέψει αρκετές φορές με την λύρα μου. Φημιζόταν ως ο καλύτερος χορευτής κάτι το οποίο συνυπογράφω αλλά εκτός αυτού ήταν και σπουδαία φυσιογνωμία".

"Παρατηρώντας τον Σταμάτη Παπαδάκη στο βιντεάκι, είδα όλη τη Κρήτη ζωγραφισμένη στα βήματά του, στη κίνησή του, στη λεβεντιά του... Ευχαριστούμε όλους αυτούς που εργάστηκαν, για να μας προσφέρουν και να μας καταθέσουν όμορφες στιγμές από τη ζωή του Σταμάτη Παπαδάκη, που αγάπησε τη Κρήτη, τη γλέντησε, την αφουγκράστηκε με την αγνότητά της καρδιάς του."

Χρυσούλα Αλεξάκη-Βλάμη

Ευχές Χριστουγέννων

Όταν αγαπάς αληθινά, όταν κάνεις σωστές επιλογές στο ταξίδι της ζωής, ο χρόνος που έρχεται απλόχερα στον καθένα από εσάς, θα δώσει ότι πραγματικά αξίζει να έχετε για να είστε καλά, να είστε χαρούμενοι για το αύριο.

Πίστη απέραντη και ελπίδα χωρίς όρια. Χωρίς πρέπει και γιατί, η ζωή ομορφαίνει. Ένα ποτήρι γεμάτο κόκκινο κρασί να συντροφεύει τις στιγμές σας, το 2013.

               

Δεν θέλω εγώ λουλούδι μου

να χάνεις το άρωμά σου,

κι ας μη πονεί αληθινά

για μένα η καρδιά σου.

Σαν τ' άσπρο τριαντάφυλλο

στη σκέψη μου θα σ' έχω,

και όσο θα ζώ με δάκρυα

τα φύλλα σου θα βρέχω.

Καλές Γιορτές

από  το Δ.Σ. της Ένωσης Κρητών Βριλησσίων.

Μια βραδιά στο Μπιφτεκάαατσι Χολαργού

"Το μεράκι, το μερακλίκι, το σεβασμό, τη λεβεντιά, την απλοχεριά των συναισθημάτων, τη περιποίηση  συναντήσαμε τη Δευτέρα το βράδυ 10/12/12, στο Μπιφτεκάαακι , Περικλέους 39 στο Χολαργό. Εκεί που η Κρήτη ξεδιπλώνεται για να σε υποδεχτεί να περάσεις όμορφα.

Αγάπη, καθαρό βλέμμα και άποψη για το τόπο του  ο Θανάσης, παρατηρεί όλο το βράδυ το καθετί. Λεβέντης κρητικός και χορευτής είναι πολύ μπροστά στο τρόπο που σκέφτηκε να φτιάξει το μαγαζί. Ο Ψαραντώνης, εκείνο το βράδυ σε οδηγούσε σε διονυσιακούς δρόμους για να οραματιστείς , να σκεφτείς, να επαναστατήσεις  για ότι καλύτερο ο καθένας αντέχει να έχει. Η ρακί, τα φαγητά ήταν άψογα' καλή παρέα για φίλους για συζήτηση... Αξίζει να το επισκεφθείς.."

Χρυσούλα Αλεξάκη - Βλάμη

Και μία γεύση από την υπέροχη αυτή βραδιά….

Συνέντευξη με τον Μάνο Πυροβολάκη

Συνέντευξη του Μάνο Πυροβολάκη στην Χρυσούλα Αλεξάκη-Βλάμη

Με το Μάνο συναντηθήκαμε μια Δευτέρα  του Οκτώβρη, βράδυ. Μας συντρόφευαν στη παρέα της συζήτησης, μυρωδιές από κανέλα και μήλο, τσάι ζεστό.

Ήταν σαν να είχε μείνει ο χρόνος, εκεί για πάντα από το παρελθόν.. Χαλαρός, τρυφερός, ευγενικός, καταδεκτικός, ξεδίπλωσε το κουβάρι της καρδιάς του και τον ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ..

-Γεια σου Μάνο Πυροβολάκη. Σε καλωσορίζω με μια μαντινάδα :

“Έχει αξία πιο πολύ το τελευταίο δάκρυ που σταματά και κρουσταλλιά, στων αματιώ την άκρη”

Επέλεξα αυτή τη μαντινάδα σε αντιστοιχία με το τραγούδι σου “Το δάκρυ του κλόουν”. Θα σου διαβάσω τι ακριβώς αισθάνθηκα, σε αυτό που έχω γράψει.

Είναι το δάκρυ της ζωής που δεν είχε; Είναι παραπλάνηση ή ελπίδα για το παρακάτω; Όταν πέφτουν οι μάσκες , έχει αξία πιο πολύ το δάκρυ των αματιώ του κοινού ανθρώπου ή το δάκρυ του κλόουν; Έχουν κοινά στοιχεία ή διαφορές;

-Να σου πω... Ο κλόουν είναι ένας απλός άνθρωπος. Ένας άνθρωπος ο οποίος ουσιαστικά ζει σε μια κατάσταση στην οποία συμμετέχει, είναι ντυμένος, είναι μακιγιαρισμένος ,κάνει τον κλόουν. Δηλαδή έχει πάρει έναν ρόλο, παρ' όλα αυτά λυγίζει σε αυτό ,γι' αυτό και κλαίει εξάλλου...

Κανονικά ο κλόουν δεν θα έπρεπε να κλάψει. Θα έπρεπε να συνεχίσει το ρόλο του ως γελωτοποιός.   

Είναι τόσο άσχημα αυτά που του συμβαίνουν εκείνη τη στιγμή, που ως κι αυτός που είναι εκπαιδευμένος να μένει πιστός στο ρόλο του ,πετάει τη μάσκα......

-Έχει  διαφορά λες με το δάκρυ του Κώστα Παπαδάκη (Ναύτης) ; Έχουν διαφορές ή ομοιότητες , το δάκρυ των αματιώ ενός κοινού ανθρώπου με το δάκρυ ενός ντυμένου κλόουν; Ή είναι το ίδιο πράγμα;

-Το τελευταίο δάκρυ του “Ναύτη”; Νομίζω είναι διαφορετικό, ναι.. Δηλαδή ένας άνθρωπος μπορεί να κλάψει  για πάρα πολλούς λόγους.. Αυτό το δάκρυ του κλόουν είναι ένας πολύ συγκεκριμένος  ρόλος , που λέει ό,τι δεν είναι αλήθεια.. είναι μια φάρσα. Πριν μας ξυπνήσει από το όνειρο αυτό , το δάκρυ του κλόουν χαλάει τη μάσκα και τότε σκεπάζει ένα τσίρκο αδειανό. Δεν σας φοβάμαι! Δηλαδή ,πετάω τη μάσκα μου και τελικά δεν φοβάμαι γι' αυτό. Θα δείξω αυτό που πραγματικά είμαι. Βέβαια... έτσι όπως λέει το “Δεν σε φοβάμαι' το τραγούδι μέσα, κρύβει έναν φόβο.  Είναι αυτός που λέει δεν σε φοβάμαι, αλλά από την άλλη φοβάμαι κιόλας λίγο που το κάνω αυτό.  Αλλά αυτά έτσι πάνε παρέα  και οι πιο θαρραλέοι άνθρωποι, νομίζω κατά βάθος έχουν φόβο, απλά είναι θαρραλέοι επειδή νικάνε τους φόβους τους, δεν σημαίνει ότι τους έχουν εκμηδενίσει.

-Ή παίρνεις τις αποφάσεις εκείνη την ώρα για το παρακάτω;

-Ναι,  το τελευταίο δάκρυ πιο πολύ μου κάνει ότι  δεν ξανασχολούμαι  με κάτι . Κλείνει ένας κύκλος.

-Πλέον ρίχνεις τις μάσκες και προχωράς... 

-Ναι.. νομίζω ότι το δάκρυ  του κλόουν ανοίγει  έναν κύκλο  και κλείνει ταυτόχρονα. Κλείνει τον κύκλο του γελωτοποιού και ανοίγει έναν άλλον... του επαναστάτη ίσως, ίσως...

-Η ζωή μας είναι μια λεπτή αόρατη γραμμή που οδηγεί τον καθένα μας να κάνει τις επιλογές του; Να πάρεις τις αποφάσεις του;

-Κοίταξε να δεις τώρα... Δεν ξέρω να σου πω την αλήθεια, τί είναι τελικά η ζωή μας..  Η ζωή μας, που από τη μία είναι απρόβλεπτη  και από την άλλη με έναν τρόπο τη καθοδηγούμε κι εμείς . Οπότε σε ένα ποσοστό η ζωή μας , είναι κάτι που το κάνουμε εμείς, σίγουρα όμως  οι πιο σπουδαίες επιλογές μας είναι ασυνείδητες. Καμιά φορά  η ζωή μας προλαβαίνει.. Δηλαδή, είναι αυτό που λένε και οι άνθρωποι, που πιστεύουν πιο πολύ και είναι θρήσκιοι, ότι όταν κάνει ο άνθρωπος όνειρα ο Θεός γελάει μαζί τους...

Και αυτό το πιστεύω ,ότι υπάρχει αυτό που λέμε κάρμα . Συμβαίνουν πράγματα που πραγματικά σου αλλάζουν τη ζωή, από την άλλη πολλές φορές όμως κι εμείς προδιαθέτουμε τις καταστάσεις για το πώς θα γίνει.. πώς θα πάει η ζωή μας. Νομίζω ότι είναι ένας συνδυασμός τύχης και θέλησης.

-Πώς η καρδιά σου πήρε την απόφαση να κάνεις ταξίδια με τη λύρα;

-Εντάξει μωρέ. Αυτές οι αποφάσεις, είναι από τις πιο εύκολες , γιατί δεν τις σκέφτεσαι και πάρα πολύ. Γενικά όλες οι αποφάσεις της καρδιάς είναι εύκολες. Βέβαια, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι καταστροφικό. Αλλά,  αυτό έχει και το ενδιαφέρον, δηλαδή δεν είναι απαραίτητο η λογική να κυβερνά τα πάντα.. . Είναι και το συναίσθημα..

-Καμιά φορά λένε ότι είναι καταστροφικό, αλλά τελικά και χωρίς αυτό..

-Σωστό αυτό που λες, γιατί και χωρίς το συναίσθημα να τη βγάζεις μόνο με λογική,  καταστροφικό είναι. Αρχίζεις και δεν περνάς καλά. Εξάλλου λογική είναι και σταθερές και αξίες, οι οποίες  δεν είναι κατά δικές σου ,είναι και κοινωνικές. Οπότε, άμα χτίζεις τη ζωή σου , μόνο με βάση τη λογική, νομίζω πάλι δυστυχισμένος θα είσαι αν αυτό το πράγμα δεν σου ταιριάζει. Είναι σαν να πας να βάλεις, ένα κοστούμι  επειδή είναι της μόδας, αλλά εσένα να μην σου πηγαίνει , οπότε θα είναι αστείο πάνω σου.

-Η λύρα για μένα, είναι μια καπετάνισσα που θέλει τα χάδια της και τα μεράκια της ,γι' ν' αφεθεί στο ταξίδι που της προτείνεις.... Τί έχεις να πεις γι αυτό;

-Θα βάλω τον καπετάνιο όμως, για να το κάνω λίγο πιο  αντρικό ξέρεις.. (γέλια)  Θα μπορούσε να είναι μια καπετάνισσα , φυσικά ! Εντάξει, η λύρα νομίζω είναι μια γυναίκα πάρα πολύ απαιτητική στη σχέση. Σε θέλει να είσαι πολύ πιστός, να της αφιερώσεις πάρα πολύ χρόνο, να την προσέχεις.. και αυτή σε ανταμείβει  με πανέμορφες μελωδίες και μουσικές. Ουσιαστικά η σχέση ενός μουσικού με τη λύρα και με κάθε μουσικό όργανο, είναι μια σχέση , την οποία -ξέρεις-, πρέπει να την προσέχεις και να τη χτίζεις καθημερινά. Όπως όλες οι σχέσεις της ζωής μας, ακόμα και οι ανθρώπινες, δεν γίνονται χωρίς να χτίσεις πάνω σε αυτές.

-Θέλει δουλειά όπως όλα τα πράγματα..

-Εκτός από τη δουλειά, θέλει και κάτι παραπάνω. Να σου αρέσει αυτό που κάνεις, δηλαδή η ουσία της τέχνης και όχι όλα τ' άλλα που συνεπάγονται από αυτό. Δηλαδή, τα εύκολα χρήματα που πιστεύει  κανείς ότι θα βγάλει ή η δημοσιότητα. Είναι τρομερές σειρήνες για να σε παραπλανήσουν.

Πώς λέγανε παλιά να είσαι μερακλής ,ρε παιδί μου; Άσχετα, αν αυτό θα σου κάτσει ή όχι κι  εμπορικά. Το πιο σημαντικό βέβαια στις μέρες μας , από τη στιγμή που συνδέεται το επάγγελμα με την τέχνη σου.  Το πρωτογενές είναι να σ' αρέσει, να έχεις πάθος γι αυτό που κάνεις, να σε παθιάζει αυτό. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι πάρα πολύ ικανοί και είχαν και καριέρα μεγάλη, αλλά εντάξει..

-Είναι αυτός που ξεχωρίζει , αυτός που είναι μερακλής.

-Ναι, νομίζω ότι αυτοί που ξεχωρίζουν, παθιάζονται με αυτό. Κοίταξε να δεις, η μουσική επειδή μπλέκεται μοιραία με αυτούς που το συνδυάζουν και με τη δουλειά, η δουλειά έχει κι άλλα πράγματα. Δηλαδή κάποιος μπορεί να είναι πάρα πολύ ικανός στη τέχνη της μουσικής, να είναι πολύ καλός στην επικοινωνία με τους ανθρώπους. Να σχεδιάσει ένα γλέντι που θα του πουν, να συντεκτελέσει στη μουσική και μπορεί να κάνει τρομερή  και πολύ πετυχημένη καριέρα .  Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι καλός μουσικός. Θα μπορούσε να είναι πολύ καλός διαφημιστής σε μια μεγάλη εταιρεία. Η λύρα όπως τη βλέπω τουλάχιστον εγώ, είναι κάτι που θέλει πολύ βάθος. Είναι μια γυναίκα όπως τη λες -καπετάνισσα-, αν και με τους καπετάνιους δεν πολυτρελαίνομαι γενικότερα. Μου αρέσουν και οι μούτσοι εμένα, μου γουστάρουν οι μούτσοι πολύ, δηλαδή με την  έννοια ότι ο καπετάνιος μου θυμίζει αυτό το ελληνικό  που λέμε ότι άμα πεις “Πρόεδρε”, θα γυρίσουν οι μισοί Έλληνες. (γέλια)

Δηλαδή, μπορείς να λειτουργήσεις ωραία και χωρίς να είσαι καπετάνιος. Κι ένας μούτσος στο καράβι, έχει μεγάλη αξία.

-Σαν παιδί την εμπιστεύτηκες, στηρίχτηκες πάνω της για να κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα; το τραγούδι σου άγγιγμα ψυχής; Ή ήταν ένα παιχνίδι;

-Χρυσούλα , ήταν ένας τρόπος για να εκφράσω τις ανησυχίες μου και να πω πράγματα  που με προβλημάτιζαν, που ένιωθα μέσα μου.  Όταν ένα παιδί, 15 χρονών , κάθεται και παίζει 7-8 ώρες την ημέρα, λύρα ή μελετάει μουσική και δεν πάει να πιει έναν καφέ, ή βλαμμένο είναι λίγο  -ήμουνα και λίγο βλαμμένος- (γέλια), αν θες γράφτο είναι ωραίος ο αυτασαρκασμός, ή υπάρχει κάποιος λόγος να το κάνεις . Ξέρω όμως ,ότι αυτό εμένα, όταν το έκανα, με ευχαριστούσε πολύ, ήταν ένας λόγος  για να το ξανακάνω.

-Ήθελες να πεις και κανά τραγούδι σε καμιά κοπελιά..

-Πάντα υπάρχει αυτό. Ο έρωτας πάντα παίζει σημαντικό ρόλο. Τα πρώτα μας τραγούδια τα γράφαμε και βάζαμε τις γειτόνισσές μας να τ' ακούνε για να μας πούνε τη γνώμη τους. (γέλια) .

Ήταν μια άτυπη καντάδα που κάναμε αυτή, στις γειτόνισσές μας ξέρεις..

-Τα νέα παιδιά πού να στηριχτούν, για να επιβιώσουν από αυτό που ζούμε; κατά τη γνώμη σου...

-Καλή ερώτηση... Στο συναίσθημα. Στο συναίσθημά τους, δηλαδή στο πώς νιώθουν μες στα πράγματα . Το πρόβλημα που έχουμε όλοι μας γενικά είναι ότι υπάρχουν κάποια πρέπει και κάποιοι λογικοί κανόνες, τους οποίους πρέπει να ακολουθήσουμε αλλά αυτό είναι το καθεστώς του πρέπει. Σε ορισμένους  ανθρώπους κολλάει και ταιριάζει , σε άλλους όμως δεν ταιριάζει και τόσο. Τα πολλά πρέπει, αρχίζουν και φέρνουν δυστυχία οπότε πρέπει να λειτουργήσει το συναίσθημά σου για ν' αποκτήσεις τα πράγματα που σ' ενδιαφέρουν. Εγώ αυτό πιστεύω. Αλλά όσο αυτό το συναίσθημα το καταπιέζουμε και το φιμώνουμε, τόσο πιο δύσκολα μετά θ' ακούμε τη φωνή του.

-Αγάπη!

-Η αγάπη είναι κινητήριος δύναμη. Αν ήταν να το πούμε με δυο κουβέντες, είναι αυτό που σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Ότι μαθαίνεις να μοιράζεσαι, να δίνεσαι, να χαμηλώνεις το “εγώ” σου  και μέσα σ' αυτό το πράγμα να ζεις, να νιώθεις πιο ζωντανός και να γίνεσαι καλύτερος σαν άνθρωπος.

-Ζωή! Έχει να κάνει με την αγάπη αυτό λες;

-Φυσικά. Η ζωή έχει να κάνει με την αγάπη. Όταν αγαπάς, αισθάνεσαι ότι ζεις πιο έντονα, οπότε νομίζω ότι η αγάπη  είναι το νερό στο λουλούδι της ζωής. Η ζωή είναι κάτι το μοναδικό, αφού σύμφωνα με το χριστιανισμό σε αντίθεση με άλλες θρησκείες, ερχόμαστε, μια φορά στο κόσμο !

-Είναι ένα μεγάλο ταξίδι...

-Αξίζει να το χαρούμε, ρε παιδί μου ' στατιστικά και μόνο που έχουμε έρθει  στη ζωή, είμαστε πολύ τυχεροί, οπότε αξίζει όσο μπορούμε να χαρούμε τη ζωή μας και να μην τη σπαταλήσουμε..

-Κρήτη! Παιδικά χρόνια..

-Είμαι υβρίδιο, όπως λέω χαριτολογώντας κάθε φορά. Είμαι Αθηναίος- Κρητικός. Η Κρήτη είναι πολύ μεγάλο κομμάτι μέσα μου. Οι χοροί, η παράδοση, ο παππούς μου μια πολύ έντονη φιγούρα μέσα μου και τον θυμάμαι, όταν πήγαινα τα καλοκαίρια στο χωριό, στο Σέλινο στα Χανιά. Δεν είναι τυχαίο ότι παίζω λύρα. Αν και παίζω και ηλεκτρική κιθάρα , κατά βάθος πιστεύω ότι είμαι αστός.  Ένας άνθρωπος που έχω γεννηθεί στην Αθήνα , έχω εντελώς αστικές συνήθειες. Κατά καιρούς όμως, μου αρέσει να γίνομαι και λίγο χωριάτης. Δηλαδή όταν πάω στη Κρήτη- ξέρεις- το γυρνάω λίγο το κοντέρ. Γενικότερα όμως νομίζω ότι είμαι ένας αστός που έχει αγαπήσει πολύ τη Κρήτη, τη λύρα και τη μουσική της βασικά.  Εγώ, στη Κρήτη, αυτό που βλέπω πιο πολύ εκτός από  τον Καζαντζάκη  που έχω αγαπήσει, τον Κορνάρο ή τον Γκρέκο, είναι η μουσική της. Και τον στίχο  της,  τον κρητικό. Ο στίχος ο κρητικός , κατά τη γνώμη μου- μπορεί να ακουστεί σωβινιστικό- σε σχέση με τις παραδοσιακές μουσικές της υπόλοιπης Ελλάδος- είναι αυτός  που ξεχωρίζει.  Δεν είναι τυχαίο αυτό που συμβαίνει , μιας που υπάρχουν  άνθρωποι που είναι αγράμματοι σε πολλά χωριά στη Κρήτη, αλλά  ξέρουν να παίζουν και να τραγουδούν όλον τον Ερωτόκριτο. Δηλαδή θέλω να σου πω, ότι υπήρχε ένα “Πανεπιστήμιο” , που είχε να κάνει με τα ριζίτικα τραγούδια, με τις μαντινάδες, που οι άνθρωποι στη Κρήτη ανέπτυσσαν έτσι το αίσθημα της τέχνης, της ποίησης, του στίχου, του λόγου. Νομίζω ήταν αυτό που λένε, προφορική παράδοση που ακόμα και ανθρώπους αγράμματους , τους έκανε να έχουν τρομερή παιδεία.  Γι αυτό και στη Κρήτη, ο στίχος παίζει πολύ σημαντικό ρόλο αλλά και η σχέση με άλλες γεωγραφικά περιοχές της Ελλάδας  με την αντίστοιχη παραδοσιακή μουσική τους.

-Είναι μεγάλο κεφάλαιο πάντως η Κρήτη γενικά...

-Είναι! Είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο και όπως λέει κι ο φίλος μου ο Γιάννης για τη Κρήτη, η Κρήτη δεν είναι νησί. Είναι ένα πλοίο που ταξιδεύει.

-Και δεν είναι τυχαίο που ο Θεός κλείνει με τη Κρήτη τα γεωγραφικά όρια της Ελλάδας και τα ανοίγει με τους Μακεδόνες . “Άρχοντες και παλικάρια” και οι δύο. 

-Με τους Μακεδόνες έχουμε και κοινά και διαφορές. Νομίζω ότι βρισκόμαστε σε ένα δίπολο κατά κάποιο τρόπο. Αλλά πάντα τρέφουμε μεγάλη αγάπη για τους Μακεδόνες.

-Τί είναι αυτό που σου κάνει τη ζωή σου πιο χαρούμενη και πιο όμορφη.

-Οι ωραίες στιγμές της κάθε μέρας που ζω, με ανθρώπους που έχω δίπλα μου κι αγαπώ σε συνδυασμό με τη μουσική ,που είναι μέρος αυτής..

-Τί μουσική ακούς και ποιούς λυράρηδες θαυμάζεις;

-Ακούω τα πάντα. Αυτό το καιρό, ακούω τους παλιούς λυράρηδες, τους πρωτομάστορες της κρητικής μουσικής. Ακούω Chet Baker πάρα πολύ. Μου αρέσει ο τρόπος που τραγουδάει κι έπαιζε τρομπέτα. Ελληνική μουσική δεν πολυακούω να σου πω , αυτόν τον καιρό. “Τρώω” διάφορα φλας με τη μουσική , αναλόγως σε τί φάση είμαι. Πάντως ο Chet Baker, είναι αυτός που με ενθουσιάζει. 

Αρχίζω  επίσης και ανακαλύπτω  λυράρηδες, όπως τον Καλογρίδη και τον Καραβίτη.

Πολλούς θαυμάζω μωρέ και ξέρεις τι; όσο περνάνε τα χρόνια, βρίσκω σε πάρα πολλούς πράγματα που μου αρέσουν και θα ήθελα να μελετήσω. Εάν είναι να ξεχωρίσω ντε και καλά, τρεις λυράρηδες μετά το '50, θα έβαζα τον Σκορδαλό, τον Μουντάκη και τον Κλάδο. Ή μάλλον, τον Μουντάκη, τον Κλάδο και τον Σκορδαλό. Αυτή η σειρά δεν είναι τυχαία. Είναι όπως τους αισθάνομαι. Η συγκίνηση που μου προσφέρει ο καθένας από αυτούς.

-Αν ο πρωτομάστορας της κρητικής μουσικής, Γιώργος Κουτσουρέλης, ήταν στη ζωή και σου ζητούσει να αυτοσχεδιάσεις, το “Ήθελα να 'μουν άρωμα”, ποιό μουσικό ταξίδι θα έκανες; Θα έβαζες κάποια όργανα; Θα έκανες κάποιες αλλαγές; Δεν θα έκανες κάτι;

-Δεν το έχω σκεφτεί, αλλά δεν ξέρω αν το “Άρωμα” είναι ένα κομμάτι που σηκώνει πολλά “πειράγματα” στη τόσο όμορφη μελωδία του . Παρ' όλα αυτά, έχω κάνει κάποιες πολύ μικρές αρμονικές αλλαγές, αλλά δεν είναι κάτι ιδιαίτερο και σπουδαίο. Ίσως να του άλλαζα και λίγο τη ταχύτητα. Όσο για άλλα όργανα, νομίζω θα το έπαιζα μόνο με λύρα. Έχω πειράξει την Κρουσταλλοβραχιονάτη. Την έχω κάνει λίγο τζαζ του 1930.

-ΡΟΚ και ΚΡΗΤΗ. Κοινά μονοπάτια υπάρχουν;

- Πάντα υπάρχουν κοινά μονοπάτια. Το θέμα είναι να τα δούμε και κατά πόσο είμαστε σε φάση να τ' αντιληφθούμε. Το ροκ έχει σχέση με τη κρητική μουσική, τουλάχιστον έτσι την αισθάνομαι εγώ, δηλαδή έχει την αγριάδα. Αυτό το ροκ που σημαίνει και βράχος ουσιαστικά είναι μια σκληρή μουσική.. Υπάρχουν ομοιότητες και διαφορές. Είναι βέβαια  διαφορετικά στυλ μουσικής μεταξύ τους , όμως εμένα υπάρχουν στιγμές που μου ταιριάζει ν'  ακούω αυτή την σκληράδα στη κρητική μουσική.

-Έχεις αγαπήσει αληθινά;

-Νομίζω πως ναι. Αλλά όλοι έχουν μέσα τους μία μικρή επιφυλακτικότητα.  Γιατί, αν κάποια στιγμή αγαπήσεις πολύ πιο πολύ , από αυτόν που έχεις αγαπήσει τώρα, θα πεις τώρα αγάπησα αληθινά. Οπότε ποτέ δεν  μπορείς να είσαι σίγουρος. Αυτό έχει ενδιαφέρον.

-Τι νομίζεις ότι λείπει στον καθένα μας -αν λείπει- και μας κάνει πολλές φορές να είμαστε λυπημένοι;

-Κοίταξε να δεις. Δεν χρειάζεται κάτι να λείπει. Κι η λύπη είναι ένα κομμάτι ζωής και πρέπει να τη δεχτούμε. Επίσης πρέπει να λυπόμαστε όταν υπάρχει λόγος και να θρηνούμε. Νομίζω ότι η εποχή έχει μια άρνηση στον θρήνο και αντί να θρηνήσουμε πράγματα που μας έχουν πειράξει, μας έχουν ενοχλήσει, όταν πρέπει, τα κουβαλάμε και μας προκαλούν μια μόνιμη θλίψη. Εγώ, θυμάμαι στο χωριό μου , στις κηδείες, υπήρχαν οι γυναίκες οι οποίες έκλαιγαν και θρηνούσαν. Πραγματικά θρηνούσαν. Και αυτό νομίζω τους έκανε πιο ισορροπημένους. Εμείς βλέπουμε σήμερα ειδήσεις και το πρώτο θέμα ,είναι για μια βόμβα που έπεσε κάπου κι έχουν σκοτωθεί πενήντα άνθρωποι ενώ το επόμενο είναι το τί θα κάνει η εθνική στο μουντιάλ. Αυτό από τη φύση του είναι αντιφατικό. Δεν μπορεί να θρηνήσουμε για κάτι, γιατί μετά έρχεται κάτι άλλο, όπως παραδείγματος χάριν η σόουμπιζ, με ένα θέμα “τί έκανε στη Μύκονο ο Α ή ο Β σταρ” Νομίζω ότι αυτό ουσιαστικά δεν είναι ωραίο. Είναι καλό να λυπόμαστε, να ξέρουμε και γιατί λυπόμαστε και να περνάμε και τις φάσεις μας. Και η λύπη είναι στη ζωή. Η ζωή δεν μπορεί να είναι μόνο χαρά. Το να χαζογελάς συνέχεια σαν να μην συμβαίνει τίποτε , δεν είναι ότι καλύτερο.

-Σχεδιάζεις για τώρα κάτι καινούργιο; γράφεις κάτι;

-Ο δίσκος μου έχει γίνει κάτι σαν το γιοφύρι της Άρτας. “Ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν” . Ελπίζω ότι θα κυκλοφορήσει το επόμενο τρίμηνο.

-Έμπνευση. Η στιγμή είναι αυτή που τη χαρακτηρίζει;

-Μπορεί να είναι μια στιγμή ,μπορεί και μια ομάδα στιγμών.  Αυτό που ξέρω σίγουρα, είναι ότι όταν θέλω να γράψω, πηγαίνω στο πιάνο -γιατί στο πιάνο κυρίως γράφω ή στη κιθάρα- και κάτι παίζω και ηχογραφώ. Παρότι μου είναι μια ανιαρή διαδικασία η ηχογράφηση, προσπαθώ να την ακολουθώ , ώστε να μου μένει γιατί διαφορετικά δεν τα θυμάμαι. Όταν  γράφω κάτι την πρώτη μέρα είμαι πάντα ενθουσιασμένος, η επόμενη μέρα είναι το κριτήριο όμως. Άμα μου αρέσει και την  επόμενη μέρα πάει να πει ότι είναι καλό.

-Αν ζούσε σήμερα ο Ερωτόκριτος, θα τραγουδούσε το ίδιο τραγούδι στην Αρετούσα του;

-Ναι φυσικά .Θα μπορούσε. Εντάξει, παραλλαγμένο λίγο. Θα το έβαζε στο φέισμπουκ με γκρικλις  ή στο τσατ, αλλά  πιστεύω ότι θα το έλεγε. (γέλια)  Κοίταξε να δεις , ο έρωτας, δεν

είναι κάτι που συνέβαινε πριν από πεντακόσια χρόνια κι έπαψε να συμβαίνει σήμερα.

-Εσύ με ποιό τρόπο θα εκφραζόσουν στην αγάπη σου; Με ένα τραγούδι;

-Εκφράζομαι μέσα από τα τραγούδια κυρίως μετά από χωρισμό ,παρότι όταν είμαστε μαζί.  Ο χωρισμός είναι ένα έντονο συναίσθημα, ίσως γιατί -ειδικά εμείς οι Κρήτες- έχουμε μια ροπή στη τραγωδία, Μας αρέσει η τραγωδία ,πιο πολύ από την ευτυχία.  Να δραματοποιούμε καταστάσεις.

-Ποιό στοιχείο της φύσης θα ήθελες να ήσουν και γιατί;

-Ποταμός θα ήθελα να ήμουν. Δεν υπάρχει πιο ωραίο ταξίδι. Ρέει και πάει..

-Αν το φεγγάρι  σου χτυπούσε τη πόρτα ένα βράδυ, με ποιό τρόπο θα το καλωσόριζες;

-Oυστ! Βραδιάτικα τώρα με ξύπνησες.... (γέλια)

-Γιατί βρε Μάνο μου αγαπημένε, διώχνεις το καημένο το φεγγαράκι; Τί σου έχει κάνει;  Στο φως του φεγγαριού, η ζωή μας ταξιδεύει...

-Συμφωνώ! Απλά μου ήρθε αυθόρμητα να απαντήσω χιουμοριστικά.

-Κάθε κομμάτι σου χαρακτηρίζει έναν κύκλο ζωής που κλείνει για ν' ανοίξει ένας άλλος ;

-Μπορεί, δεν ξέρω. Για κομμάτι  μεμονωμένα όχι, για δίσκο ίσως.

-Για να υπάρξει ελπίδα στην Ανατολή  της ημέρας μέχρι τη Δύση της ημέρας, ποιο είναι το μυστικό για να σταθούμε δυνατοί και να πάμε παρακάτω; Για σένα.

-Να είμαστε ο εαυτός μας κάθε στιγμή της ημέρας. Δυνατοί και με πίστη για το παρακάτω.

-Να κλείσουμε όπως αρχίσαμε με μια αγαπημένη  σου μαντινάδα; μπορεί να θες να με στείλεις και στον διάολο... (γέλια)

-Να σου πω μία μαντινάδα  που μου αρέσει και την βρίσκω  αστεία πολύ;

“Εις το Σφηνάρι επήγαινα, εις τα πεθερικά μου, κι έπεσα από το γάιδαρο κι έσπασα τα πλευρά μου”

(γέλια).

Να σου πω και μια παραδοσιακή, πολύ αγαπημένη ,αν και δεν είναι δική μου.

“Η αγάπη σου ήταν ψεύτικη σαν του Απριλιού το χιόνι, α-που το κάνει αποβραδίς μα κάθε αυγή το λειώνει” . Έχω γράψει και τραγούδι γι' αυτή τη μαντινάδα. “Του Απριλιού το χιόνι” ντουέτο με τον Πλιάτσικα, μελαγχολικό αλλά πολύ ωραίο κομμάτι.

-Μάνο μου ,το θεωρώ μεγάλη τιμή που ανταποκρίθηκες  με χαρά στη πρόσκλησή μου  και είσαι απόψε εδώ . Επίτρεψέ μου να σου προσφέρω ένα δωράκι  από καρδιάς. Ένα βιβλιαράκι που πιστεύω ότι η βοήθειά του θα είναι πολύτιμη κάποιες στιγμές. Σε ευχαριστώ.

-Αλίμονο! Εξάλλου σε ξέρω χρόνια και σ' εκτιμώ πάρα πολύ.  

Με ένα τζαζίστικο κομμάτι του Chet Baker , αποχαιρετάω τον Μάνο Πυροβολάκη, για καλές διαδρομές σε κάθε βήμα και κάθε στιγμή της ζωής του. Η εμπιστοσύνη που δείχνουμε στους ανθρώπους, όπως εσύ σε μένα,  νομίζω κάνει μια φιλία, δυνατή και σταθερή μέσα στο χρόνο. 

Ο Μάνος Πυροβολάκης και ο Οδυσσέας Τσάκαλος στο Stage 25! 10/11

Ώρα έναρξης : 22:00μμ 

Είσοδος: 10€ (με ποτό)

Stage 25

Διεύθυνση: Αισχύλου 25, Περιστέρι

Τηλέφωνα κρατήσεων: 210-5714785/693273338

http://www.tralala.gr/o-manos-pirovolakis-ke-o-odisseas-tsakalos-sto-stage-25-1011/

Για τους φίλους Κρητικούς και όχι μόνο, ο Μάνος Πυροβολάκης, θα εμφανιστεί στο κρητικό κέντρο “Ζορμπάς” .

Παρασκευή 16/11, Σαββάτο 17/11, Κυριακή 18/11 και Παρασκευή 23/11, Σαββάτο 24/11, Κυριακή 25/11.

Διεύθυνση: Λεωφόρος Συγγρού 230 & Ιφιγενείας 3-5, Αθήνα, 210 9568120 και 6976003493

Επίσης, στο κρητικό κέντρο “Κρήτη”

Παρασκευή 28/12,Σαββάτο 29/12 ,Κυριακή 30/12  και Δευτέρα 31/12

Διεύθυνση: Μεσογείων και Αγίου Θωμά 8-12, Αμπελόκηποι , τηλ. 2107758258 και 2107753895

Εκδήλωση για το Αρκάδι

Η Ένωση Κρητών Βριλησσίων σας καλεί στην εκδήλωση που θα γίνει

Σάββατο 10, Νοεμβρίου στις 7.30 μμ

στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Βριλησσίων, Κισσάβου 11,

για το

Ολοκαύτωμα του Αρκαδίου

και την

Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα

Θα ακολουθήσει μουσικοχορευτικό πρόγραμμα και παραδοσιακό κέρασμα.

Σας θέλουμε κοντά μας!